Weg en kaart

Na een gezellig verblijf in Twente scharrelt de kip nu rond in de Betuwe. De eikenprocessierupsen en de krentenwegge zijn verruild voor een paar vliegen en vers geplukte aardbeien en kersen. Waze heeft ons er feilloos naar toe geleid.

Hoe anders was dat vroeger. De ANWB routekaart van Nederland, België en Frankrijk (gratis voor leden) was onontbeerlijk. Hoe komen we ook al weer ongeschonden door Liege (wel handig om te weten dat Luik dezelfde plaats is), met die vreselijk korte afslag naar het zuiden? En hoe omzeilen we Parijs? Lyon, nemen we Rive Gauche of Rive Droite? Ik ben gek op kaarten: wegenkaarten, fietskaarten, wandelkaarten, ansichtkaarten, ik word er gelukkig van. 

Dat was anders bij de jonge serveerster op het terras in Twente. Zij keek verbaasd naar onze fietskaart en zei, met dat heerlijke Maaike Draaijer accent: "Oh, een wegenkaart! Dat zie je niet vaak meer!". Wij voelden ons twintig jaar ouder worden. En nee, ze had geen idee hoe ze daar de weg op moest vinden. Leeuwarden kon net zo goed een dorp in Limburg zijn en dat de A1 een snelweg is die van west naar oost en omgekeerd door Nederland loopt was nieuw voor haar. Zonder Google Maps, Waze, Tom Tom of ander navigatiemiddel zou ze reddeloos verloren zijn, bekende ze. 

De jeugd van tegenwoordig, verzuchtten wij. Maar toen herinnerden wij ons De Vakantieman, van lang geleden. Met Nederlanders in het buitenland die op de kaart van Europa niet aan konden geven waar ze op vakantie waren. Oostenrijk lag ineens aan de Middellandse Zee en Italië in het hoge noorden. 

En we keken nog eens naar de vriendelijke, vrolijke Twentse en dachten: "Deze meid die komt er wel, met of zonder wegenkaart!".