Moederdag

Moederdag. Ik heb er niet zo veel mee. Niet met het commerciële circus in ieder geval. Elk jaar weer probeer ik mijn kinderen ervan te overtuigen dat ik echt niets hoef.  En als ze dan toch perse iets willen doen ik heel blij word van een zelfgemaakte tekening of gedichtje.

Natuurlijk is het mooi om af en toe eens stil te staan bij wat je moeder voor je betekent.

Mijn moeder is er al 23 jaar niet meer en toch mis ik haar nog steeds. Het gevoel dat er altijd iemand is die onvoorwaardelijk van je houdt. Die je kunt bellen als het even tegenzit. Die dan luistert en er op de een of andere manier voor zorgt dat het leven er ineens een stuk rooskleuriger uitziet. Die je in haar armen neemt als je bang bent. Die altijd voor je klaar staat. Met wie je kunt lachen en huilen.

En dan wordt je moeder ziek, heel ziek. Mijn moeder was nooit ziek. De wereld staat op zijn kop. Je moeder wordt je kind. Ze komt bij je met al haar angsten, haar vragen waar je eigenlijk geen antwoord op hebt. Je houdt haar vast en probeert haar te troosten. Je voelt je machteloos, kunt niets anders doen dan er voor haar zijn. Op een dag in september is ze er ineens niet meer. Je leeft verder zonder moeder.

Na 23 jaar mis ik haar nog steeds, mijn moeder. Ze heeft de basis gelegd voor hoe ik omga met mensen, voor hoe ik in het leven sta. En daar ben ik haar nog altijd dankbaar voor.  Dus mam: fijne moederdag!