Back to work!

Pépé en Tia hebben een prachtig huis. Prachtig, maar met een tuin die afloopt naar het water en een vlonderterras dat niet meer geschikt was voor gewichten van meer dan 70 kg. Pépé en Tia zijn zonaanbidders met een drukke baan, maar zonder groene vingers. Na lang nadenken en wat tips van Annelies de Groot werd besloten om het terras te vervangen en uit te breiden. Zoals jullie misschien weten, heb ik een hele handige man die toevallig ook de vader van Tia is, dus zijn hulp werd ingeroepen. Mij krijg je er dan bij cadeau.

Op dinsdag ging het project voor ons van start.; Pépé en Tia hadden op maandag het sloopwerk al verricht.  Al snel waande ik mij weer op de OK bij de Orthopedie. Het was een grote ingreep en het is altijd prettig als de specialist dan plan A, B en C in zijn hoofd heeft. En ook weet wat hij daarvoor nodig heeft. Niets is vervelender voor een operatie-assistent dan een specialist die halverwege het karwei om iets vraagt dat niet op de plank ligt. Onze specialist was goed voorbereid en kende zijn vaardigheden en beperkingen. Ook dat is heel wat waard.

Zoals een goede operatie-assistent betaamt, controleerden wij vooraf of alle materialen aanwezig waren. Boren, zagen, opgeladen accu's, grote en kleine hamers, platen, planken, paaltjes, schroeven, boorbitjes, schroevendraaiers, zaagbladen, we hadden het allemaal. Bij de lijmtangen kreeg ik visioenen van repositieklemmen. 

Als operatie-assistent is het de kunst om er voor te zorgen dat de specialist in de goede flow komt. De juiste spullen moeten op het juiste moment voorhanden zijn. Wij gaven op tijd de goede boor met het gewenste bitje aan en controleerden ook of ie op forward of reverse stond. We koelden bij te veel rookontwikkeling, plaatsten de schroefjes alvast in de afstandhouders, zeulden met platen, planken en paaltjes en mochten soms ook zelf schroeven en zagen.

Het assisteren was al niet veel anders dan op de OK. We stonden in de meest onmogelijke houdingen planken vast te houden, waarbij ons ook nog gemaand werd om te kijken wat we deden. Kregen kramp in onze handen van het fixeren van platen. Stootten regelmatig onze benen aan uitsteeksels, zodat de hoeveelheid blauwe plekken per dag toenam en één van ons liet zelfs een zaag in haar been bijten.

En net als op de OK ging niet alles van een leien dakje. Ook hier hoorde ik de specialist "Oei..." zeggen en dat is dan meestal geen goed teken. Boren braken af, schroeven waren niet sterk genoeg, er waren obstakels waar ze niet hoorden te zijn. Maar net als op de OK werkten we als team stug door, hadden veel lol samen en waren uiteindelijk beretrots op en superblij met het eindresultaat. Je zou er bijna weer van aan het werk gaan:).