Het oog wil ook wat!

Een oog is een kostbaar bezit. Als je dus op een vrijdagavond in juni ineens zwarte motten en lichtflitsen in je oog hebt, word je daar als operatie-assistent best een beetje zenuwachtig van. Een bezoekje aan de spoedpost de volgende dag stelt gerust. Geen netvliesloslating, maar krimpend glasvocht en dat gaat vanzelf over. Een ouderdomskwaal, dat dan weer wel. 

In oktober vraagt het oog weer aandacht. Het ziet ineens minder scherp en alles lijkt een beetje kleiner. Op dus naar de oogarts. Nu is het een ander verhaal. Het oog heeft lekkage. Er sijpelt wat vocht uit de bloedvaatjes onder het netvlies en daardoor ontstaat een vochtblaar. Als fanatiek wandelaar ken ik dit verschijnsel wel van mijn voeten, maar een blaar in je oog is nieuw voor mij.  We stellen dijkbewaking in en wachten af. Na twee maanden is het lek niet erger, maar ook niet minder. Op naar het VU dus. Na herhaling van onderzoeken en veel wachten mocht het oog gisteren voor reparatie. 

Op de tot nu toe warmste dag van het jaar meldde ik mij met enkellaarsjes, lange broek, bloes met lange mouwen, handschoenen, shawl, hoed en zonnebril bij de poli. Deze kledingkeuze was niet vrijwillig, maar noodzakelijk vanwege de behandeling. De contrastvloeistof die wordt ingespoten reageert namelijk op zon- en halogeenlicht. De hele behandeling duurde welgeteld 83 seconden. Daarna mocht ik weer volledig bedekt naar huis vervoerd worden. Met de uitdrukkelijke instructie om 48 uur uit zon- en halogeenlicht te blijven om heftige zonnebrandverschijnselen te voorkomen. En nu wachten we opnieuw. Een week of tien, om te zien of het oog dan niet langer vochtig is. (En ineens moet ik aan aan Arien Dijkstra denken :).