B(l)ijblijven

Zondagen. In mijn pre-tiener jaren vond ik ze ongelooflijk saai. Om 13 uur 's middags besprak GBJ Hilterman op de radio de toestand in de wereld. En daarna kwam Langs de Lijn, ook nu nog welbekend. Mijn vader wilde er absoluut  niets van missen, dus mijn moeder, zussen en ik beperkten ons op die dagen tot non-verbale communicatie. 

Gelukkig gingen we er ook wel eens op uit. Naar het Wandelbos. Eigenlijk viel daar  niet veel te beleven, maar het was weer eens wat anders. Later, met een vriendje, kreeg het bos een heel andere dimensie en viel er meer te ontdekken.

Afgelopen zondag namen we onze kleinzoon mee voor een tochtje buiten. Met het Wandelbos in het achterhoofd bedachten we dat er wel wat te doen moest zijn voor de kleine prins. Hij is inmiddels te groot en stoer (bijna 7) voor het kabouterpad, dus we gingen op paddestoelenjacht. Wij ieder gewapend met een camera, hij met een derdehands smartphone om ook foto's te kunnen maken.

De eerste 500 meter viel er veel te zien en te fotograferen. Maar naarmate we verder het bos in liepen, waren er ook een stuk minder fotogenieke objecten. En dat merkten we aan de kleine prins. Hij vond het bos steeds minder interessant en zijn telefoon steeds boeiender. 

Ik keek stiekem mee en vond het vreemd dat zijn scherm aftelde van vijf naar nul als hij een foto maakte. Hoe dat kon, vroeg ik hem. Dat ligt aan de instellingen, wist hij te vertellen. "Kijk oma, je gaat naar Instellingen, Timer en dan kun je dat uitzetten." Nooit geweten.

Inmiddels ging hij struikelend verder over het pad, omdat hij een game wilde spelen op zijn telefoon. Ik verzekerde hem dat dat niet ging lukken zonder wifi. Hij keek me meewarig aan en ging offline verder met zijn spelletje. Na een ingewikkelde en voor mij onbegrijpelijke uitleg over een game die hij vanuit zijn huis kon spelen met tio Bram die heel ergens anders woont, haakte ik af. 

Gelukkig staat de winter voor de deur. Een mooie tijd om van digibeet weer digiweet te worden!