ONVERGETELIJK!

En toen was het zover. De dag van het afscheid van het werkzame bestaan en de start van het tijdperk zonder betaalde verplichtingen. De hele week liep ik eigenlijk al verbijsterd rond door alle lieve woorden, berichtjes en cadeautjes die ik zelfs voor mijn afscheid al had ontvangen. 

En dan de dag zelf. Opgehaald door Esther, dus niet meer op de fiets naar het werk. Toch nog wel milieuvriendelijk, zij kwam namelijk met de elektrische auto. Dagje ortho (what's new) met de Lion King en de laatste knie. Het was een memorabele ingreep. Dan nog een enkelscopie met belachelijk veel telefoonverkeer op de OK en daarna samen lunchen. De trap naar de koffiekamer was versierd met slingers. Heel leuk, dacht ik, maar verder ging er geen lampje branden. En toen zaten daar alle collega's te wachten (al een hele tijd, vandaar al die telefoontjes) om samen te gaan lunchen. Met mijn favoriete werkvoedsel: appels, grapefruits en pasteitjes. Dat was al superleuk, maar er bleken ook collega's van OK-planning te zijn.  Mijn vriendin Corrie was er en toen wandelden ook nog de ene na de andere produktspecialist binnen. Dat krijg je als je geen receptie wilt. Gelukkig maar, want dit was echt zo veel leuker!

In de middag begon het aftellen voor het afscheidsetentje. Dat ging goed tot we bij de tien waren. Toen stopte de klok. Mededeling van de Raad van Bestuur: bijeenkomsten met meer dan 30 medewerkers zijn niet meer toegestaan. Hoe we ook ons best deden, wij konden niet anders dan constateren dat 60 echt meer is dan 30. Dus moest om 16.45 uur met iedereen gebeld en geappt worden dat Van der Valk dan wel het eten zo goed als klaar had staan, maar dat wij daar niet aan zouden schuiven. Wat een domper. Allereerst natuurlijk vooral voor Esther die zo veel tijd en energie in de organisatie van deze dag had gestoken, waar ik haar ontzettend dankbaar voor ben. Maar ook voor iedereen die zou komen en al had betaald. Gelukkig blijkt dat laatste opgelost te kunnen worden, dat scheelt weer. 

Natuurlijk was ik ook teleurgesteld. Een avond gezellig eten met alle mensen die het de moeite waard vinden om persoonlijk afscheid te komen nemen is toch heel bijzonder. Maar goed, aan een niet-toerekenbare onmogelijkheid (definitie van overmacht) valt niets te doen. Dan maar op zoek naar lichtpuntjes: het caviahaar hoefde niet uitgebreid behandeld te worden om de avond toch nog toonbaar door te komen en ik hoefde mijn toespraakje niet te houden. Bovendien kreeg ik van Esther twee prachtige vriendenboekjes vol met ontroerende, lieve, leuke en grappige teksten van mijn (ex)collega's. Ongelooflijk, wat een werk, en wat aardig van iedereen. Ik krijg er gewoon dikke ogen van. Zo'n afscheid is echt niet bevorderlijk voor je uiterlijk.

Geknuffeld en gezoend door iedereen die er nog was (sorry Raad van Bestuur) heb ik uiteindelijk het pand verlaten, beladen met cadeautjes en kaartjes. Het was een dag om nooit meer te vergeten. Heel, heel veel dank iedereen!